Η είδηση: Οι μεγαλοεπιχειρηματίες συναινούν στην πρόταση της κυβέρνησης για επιδότηση των φτωχών… Και βέβαια όπως είναι φυσικό ελεήμονες και κυβέρνηση πανηγυρίζουν. Είναι και αυτό μια ένδειξη της πτώσης των αξιών. Παράλληλα αντιλαμβανόμαστε ότι η τακτική των επιδομάτων τείνει να μονιμοποιηθεί (;) Είναι αποτέλεσμα των αποφάσεων του Τάμπερε;
Εμείς ευλόγως αναρωτιόμαστε
:α) Γιατί ο εργαζόμενος δεν πρέπει να αμείβεται σωστά και κατόπιν να έρχεται το κράτος , να του δίνει ελεημοσύνη; Δηλ. προσφέρει περισσότερο πεινασμένος; και β) Πως ο επιχειρηματίας μπορεί να έχει υπέρογκα κέρδη – κέρδη που προκαλούν- ενώ τον εργαζόμενο τον θέλουν, εξουθενωμένο και ρακένδυτο;
Εμείς πιστεύουμε πως κάθε κυβέρνηση, πρέπει να σέβεται τους πολίτες, που την ψήφισαν να τους υπηρετεί, πάνω απ’ όλα. Πρέπει να θέλει πολίτες υπεύθυνους και περήφανους και όχι να τους εκλαμβάνει για επαίτες.
Ας κάνουν λοιπόν πράξη αυτά που συνεχώς επαγγέλλονται και ποτέ δεν δρομολογούν. Γιατί οι μισθοί πρέπει να είναι στο μισό και κάτω των Ευρωπαϊκών, ενώ αντίθετα τα προϊόντα είναι κατά πολύ ακριβότερα;
Είναι προγραμματισμένο να υπάρχουν ελεήμονες;
Σίγουρα δεν είναι μόνο αδιαφορία. Κι αυτό γίνεται φανερό, όταν δεις τη σπουδή την οποία επέδειξαν για να φέρουν το Χ.Υ.Τ.Α. στην περιοχή του Προφήτη Ηλία, στις πηγές. Τώρα κανείς από τους υπεύθυνους δεν κινείται -αν εξαιρέσεις τους πολιτιστικούς Συλλόγους Πιτροφού-Μελίδας-Ζαγανιάρη- νεκρική σιγή απλώνεται πάνω στο νησί. Τα σκουπίδια συνεχίζουν να πέφτουν εκεί που έπεφταν και ήδη έχουν φτάσει μέχρι τη θάλασσα.
Το 15αύγουστο ήμουν στην Άνδρο. Διαπίστωσα ότι άν θέλει κάποιος να ανακυκλώσει έστω χαρτί πηγαίνοντάς το σε ένα κάδο ανακύκλωσης ΧΑΡΤΙΟΥ του Δήμου, από τη Σταυροπέδα έως το σταθμό λεωφορείων στη Χώρα, θα ΔΕΙ 2 ΚΑΔΟΥΣ ΜΟΝΟ!!!


Η ψήφος είναι αναφαίρετο δικαίωμα του κάθε πολίτη. Όσο κι αν παραβιάζεται (που παραβιάζεται) στα φανερά και στα κρυφά, είναι το μόνο νόμιμο και αδιαφιλονίκητο όπλο μας. Πρέπει λοιπόν με περίσκεψη και γνώση να την χρησιμοποιούμε. Η απεμπόληση και η αδιαφορίας μας, σημαίνει ότι δεν θέλουμε να δούμε την πραγματική διάσταση του θέματος, που είναι η ζωή μας.
Ο ΑΜΚΑ, δηλαδή η χρήση ενός αριθμού απ’ τη γέννησή μας, φαίνεται να λύνει το πρόβλημα της γραφειοκρατίας, αλλά και της γνώσης του ιστορικού του κάθε ανθρώπου.






