«Έτσι τελειώνει ο κόσμος, όχι με έναν πάταγο, αλλά με έναν λυγμό». Με τον στίχο αυτόν καταλήγει το ποίημα «κούφιοι άνθρωποι», που σημάδεψε την πνευματική εξέλιξη μιας ολόκληρης εποχής. Πρόκειται για τον πιο διάσημο στίχο, του σημαντικότερου ίσως αγγλόφωνου ποιητή του 20ου αιώνα, του Τ.S. ΕΙΙiοt.
Ο στίχος ήρθε στη σκέψη αυθόρμητα όταν άκουσα την απίστευτη απόφαση του Δήμου Άνδρου και του ΚΑΣ: Να συνεχίσουν να ρίχνουν τα σκουπίδια της Άνδρου για ενάμιση ακόμα χρόνο στον Στρόφιλα. Στον αρχαιότερο οικισμό της ύστερης νεολιθικής περιόδου στην Ευρώπη. Με τις μοναδικές βραχογραφίες καραβιών, οι οποίες αποδεικνύουν πως μεταξύ 4.500 και 3.200 π.Χ. υπήρχε στην Άνδρο ένας μοναδικός πολιτισμός με σπουδαία ναυτική παράδοση.
Όμως η Ιστορία και ο Πολιτισμός δεν ενδιαφέρουν τη σημερινή ανερμάτιστη δημοτική αρχή της Άνδρου. Όπως δεν ενδιαφέρει και η ζωή των ανθρώπων στο νησί πριν 6.000 χρόνια. Όπως δεν ενδιαφέρει και η θέση της Άνδρου στον ευρωπαϊκό χάρτη. Αλλά ούτε το λαμπερό και καταγάλανο Αιγαίο που θα συνεχίσει (ποιος ξέρει πόσο ακόμα) να πνίγεται στα σκουπίδια.
Η κυψέλη -το σπίτι της μέλισσας- είναι η μικρογραφία ενός κράτους, με τους κατοίκους απόλυτα υπάκουους στους θεσπισμένους στο DNA νόμους, αφού δεν παραβιάζονται ούτε στο ελάχιστο και τηρούνται με θρησκευτική ευλάβεια και αδιατάραχτη συνέπεια.